Reklam verin!

Əsrlərin, nəsillərin bayramı: Novruz

bahar qızları
Mart ayı girər-girməz Azərbaycanda və qonşu ölkələrin əksəriyyətində qədim Şərq bayramına ― Novruz adlanan yeni ili qarşılama mərasiminə ciddi hazırlıq başlanır. Xalqımızın ən qədim bayramlarından sayılır Novruz. Bizim milli həyat, məişət adət-ənənələr və inancların kökləri ulu qaynaqlara bağlıdır. Doğrudur, bir sıra insanlar Novruz bayramının yaranmasını tarixi-dini olaylarla əlaqələndipməyə çalışır. Novruz bayramının yaranması, ayrı-ayrı görüş və etiqatlarla əlaqəsi, onun Zərdüştlük ―Avesta, yaxud İslam ― müsəlman mədəniyyəti qaynaqları ilə bağlılığı əsrlər boyu tarixçi alimləri, etnoqrafları, kulturoloqları, folklorşünasları düşündürmüş, çox böyük mübahisələrə səbəb olmuşdur. Fikrimizcə, Azərbaycan xalqının təşəkkül tapdığı vaxtda yaranmış, özündə ona qədər və sonra formalaşmış bütün dünyagörüşləri birləşdirməklə bu günə gəlib çatmış və millətimiz yaşadıqca, böyük sevinclə qarşılanacaq Novruz bayramı Şərq əhəmiyyətli, lakin milli hadisə kimi qəbul olunmalıdır.

Sərhədləri, əsrləri, nəsilləri aşaraq millətlərin və xalqların dünyəvi bayramına çevrildikcə, əksər Şərq toplularının nümayəndələri Novruzu öz məişəti ilə, adət-ənənələri ilə bağlamağa çalışmışdır. Məhz buna görə də bu ümumi bayram barədə Şərq dünyasında müxtəlif mülahizələr, adət-ənənələr, mərasimlər, əfsanələr, rəvayətlər yaranmışdı. Türksoylu və farsdilli xalqlar Novruza özlərinin milli bədii ornamentlərini qatmış, onu özünəməxsus ümumxalq şənliyinə çevirmişlər.

"Novruz" sözü qədim Avesta ― azəri dilində "təzə gün", "yeni ruzi" deməkdir. Bu mənada Novruz bayramının ruzi, məhsul, nemət ilə bağlılığına şühbə ola bilməz. Şərq xalqları, xüsusən də azərbaycanlılar Novruzu yeni ilin başlanğıcı hesab edərək, onu bolluq, bərəkət və firavanlığın əzəli kimi rəmzləşdiriblər. İnsanlar hər il mart ayının ikinci yarısında bu gözəl bayramı baharın gəlişi kimi təmtəraqla qarşılayıblar və indi də bu ənənə davam etdirilir. Əsrlər boyu nəsillər tərəfindən unudulmayan, heç vaxt köhnəlməyən, yaddaşlarda yaşaya-yaşaya, bu günümüzə qədər gəlib yetincə cilalanmış və daha da gözəlləşmiş Novruz ta qədimlərdən ulu əcdadlarımızın əski bayramlarından olmuş, insana həyat verən dörd ünsürün ― Suyun, Odun, Yelin (Havanın), Torpağın isinməsi, "dirilməsi" istəyi ilə bağlıdır.

Xalqımızın ən əski inamlarına görə, elə-obaya fayda verməyən hər bir şey "ölü" hesab olunurdu. Qışda torpağın nemətlərdən məhrum olması ― məhsul verməsini "dayandırması", onun "donması" insanın ən zəruri həyati tələbatından məhrum olması kimi başa düşülürdü. Yay-payız mövsümündə əldə edilən azuqə ehtiyatı tükəndikcə, insanda torpağı oyatmaq, əkib-becərmək istəyi artırdı. Torpaq isə "dirilmirdi", oyanmırdı. Tarlaların, bağ-bağçaların, yerin oyanmasından ötrü isə su, hərarət (istilik, od, Günəş) və yel (hava) gərək idi. Məhz bu arzu-istək ilə bağlı xalqımız lap qədimdən həmin dörd ünsürlə əlaqədar özünün zəngin adət-ənənə, etiqad və ayinlərini yaratmışdır. Təzə ilin başlanmasına dörd həftə qalmış bu ayin və etiqadların icra olunmasına başlanırdı.



Şərh yazın

  • shocked
  • smile
  • evil
  • grin
  • question
  • lol
  • rolleyes
  • mad
  • wink
  • razz
  • confused
  • redface
  • cool
  • suprised
  • cry
  • sad

captcha